Misschien lees je dit zonder precies te weten waarom.
Misschien kwam je hier terecht via een zin, een woord, een gevoel dat bleef hangen.
Veel volwassen kinderen groeien op met één helder verhaal over hun jeugd en hun ouders.
Er was een scheiding.
Het was ingewikkeld.
Er was strijd.
En met één ouder verdween het contact.
Dat verhaal klopt vaak gedeeltelijk.
En is zelden volledig.
Opgroeien met één perspectief
Als kind ben je afhankelijk. Van zorg, van veiligheid, van loyaliteit.
Je leert al vroeg wie “goed” is en wie “lastig” of "vervelend".
Wie je moet vertrouwen.
En soms ook: wie je beter kunt vergeten.
Dat gaat niet altijd met grote woorden of duidelijke verboden.
Soms zit het in zuchten. In stiltes. In blikken.
In verhalen die steeds op dezelfde manier worden verteld.
En zo groeit een kind op met één perspectief — niet omdat het dat kiest, maar omdat het geen alternatief heeft.
Wanneer vragen zich aandienen
Voor veel mensen komen de vragen pas later.
Wanneer je ouder wordt.
Wanneer je zelf kinderen krijgt.
Wanneer je ineens voelt hoe onvoorwaardelijk de band met jouw kind is — en hoe ondenkbaar het lijkt om die te verbreken.
Dan kan er iets gaan schuiven.
Niet meteen. Niet luid.
Maar zacht, van binnen.
Hoe is dit eigenlijk zo gelopen?
Was het echt zo zwart-wit?
Wat weet ik eigenlijk van de andere kant van het verhaal?
Gebroken wortels
De term gebroken wortels verwijst niet alleen naar verlies van contact.
Maar ook naar wat er onder de oppervlakte is gebeurd.
Wortels bepalen hoe je groeit.
Hoe stevig je staat.
Hoe je verbinding maakt.
Wanneer wortels beschadigd raken, leer je je aanpassen.
Sterk zijn.
Zelfstandig worden.
Niet te veel nodig hebben, niet te veel vragen.
Dat zijn geen zwaktes.
Het zijn overlevingsstrategieën.
Misschien herken je dat.
Dat je lange tijd geen vragen had — en nu ineens wel.
Dat loyaliteit vertrouwd voelt, maar soms ook benauwt.
Dat je niet zoekt naar schuld, maar naar samenhang.
Die herkenning is geen toeval.
Veel mensen dragen dit in stilte met zich mee, vaak zonder woorden.
Niet omdat het er niet is, maar omdat het lang geen ruimte kreeg.
Als je jezelf hierin terugziet, dan ben je niet alleen.
Tot slot
Het is niet zo dat één ouder “goed” was en de ander “slecht”.
Het verhaal is complexer.
Menselijker.
Pijnlijker ook.
En soms begint heling niet met antwoorden —
maar met het besef dat één verhaal niet het hele verhaal is.
Misschien is dit het begin van iets wat nog geen naam heeft.
Misschien hoef je hier niets mee te doen.
Misschien is het genoeg om dit even te laten voor wat het is.
Als iets in je blijft resoneren, dan mag dat.
Herkenning heeft soms alleen tijd nodig.
Reactie plaatsen
Reacties